I. اصطلاحات اساسی
عملیات حرارتی: فرآیند تغییر ریزساختار یک فلز یا آلیاژ با گرمایش ، نگهداری و خنک کننده برای به دست آوردن خواص مورد نظر.
قلب: ناحیه داخل قطعه کار که تحت تأثیر عملیات حرارتی سطح قرار نمی گیرد و معمولاً ساختار و خواص اصلی آن را حفظ می کند.
عملیات حرارتی کلی: فرایند گرمایش و خنک کردن قطعه کار به طور کلی (مانند خاموش کردن ، بازپخت).
عملیات حرارتی شیمیایی: با نفوذ به کربن ، نیتروژن و سایر عناصر برای تغییر ترکیب شیمیایی و خواص سطح سطح کار (مانند کاربور کردن ، نیتریدر).
لایه ترکیب: ترکیب پس از عملیات حرارتی شیمیایی روی سطح شکل می گیرد.
لایه انتشار: لایه انتقال با انتشار عناصر به ماتریس در حین عملیات حرارتی شیمیایی تشکیل می شود.
عملیات حرارتی سطح: فرآیندی که فقط عملکرد سطح قطعه کار را تغییر می دهد (مانند فرونشاندن فرکانس بالا).
عملیات حرارتی محلی: عملیات حرارتی قسمتهای خاص قطعه کار.
پیش گرم شدن درمان: فرایندی (مانند آنیل شدن ، عادی سازی) که برای پردازش بعدی آماده می شود (مانند برش ، عملیات حرارتی نهایی).
عملیات حرارتی خلاء: یک فرآیند تصفیه حرارتی که در آن گرمایش در یک محیط خلاء انجام می شود تا از اکسیداسیون و ترشح شدن جلوگیری شود.
عملیات حرارتی روشن: فرآیند گرمایش در یک جو محافظ یا خلاء برای نگه داشتن سطح قطعه کار و اکسید آزاد است.
عملیات حرارتی میدان مغناطیسی: عملیات حرارتی در یک میدان مغناطیسی برای بهبود خصوصیات مغناطیسی یا مکانیکی مواد.
عملیات حرارتی جو قابل کنترل: فرآیند کنترل واکنش سطح قطعه کار با تنظیم ترکیب گاز در کوره (مانند کاربریزاسیون).
عملیات حرارتی الکترولیت: فرآیند گرم کردن قطعه کار در الکترولیت برای دستیابی به اصلاح سطح (مانند خاموش کردن الکترولیتی).
درمان حرارتی یون بمبارد (تصفیه حرارتی تخلیه درخشش/درمان حرارتی پلاسما): فرآیند استفاده از بمباران یونی بر روی سطح کار برای نفوذ یا تقویت سطح (مانند نیتریدر یونی).
عملیات حرارتی تختخواب سیال: فرآیند گرمایش قطعات در محیط ذرات جامد سیال ، انتقال حرارت یکنواخت و سریع است.
درمان تثبیت: استرس باقیمانده را از بین ببرید یا بافت را تثبیت کنید (مانند بازپخت تسکین استرس).
تغییر شکل عملیات حرارتی (تصفیه مکانیکی داغ): فرآیندی که تغییر شکل پلاستیک را با عملیات حرارتی ترکیب می کند (مانند خاموش شدن مستقیم پس از جعل).
2. نوع گرمایش
چرخه عملیات حرارتی: زمان کل گرمایش ، نگهداری و خنک کننده در فرآیند عملیات حرارتی.
سیستم گرمایش (مشخصات گرمایش): فرآیند استاندارد پارامترهایی مانند دمای گرمایش ، سرعت و زمان.
پیش گرم شدن: قبل از گرم شدن درجه حرارت پایین قبل از گرمایش نهایی انجام می شود تا استرس حرارتی کاهش یابد.
زمان گرمایش: زمان لازم از شروع گرمایش برای رسیدن به دمای هدف.
میزان گرمایش: میزان افزایش دما در هر واحد زمان (درجه /دقیقه).
گرمایش نفوذ: گرمایشی که در آن مقطع قطعه کار به طور یکنواخت گرم می شود.
گرمایش سطح: فرآیندی که فقط سطح قطعه کار را گرم می کند (مانند گرمایش القایی).
کنترل گرمایش: فرآیند کنترل دقیق دمای گرمایش و سرعت.
گرمایش اختلاف دما: یک روش گرمایشی که شیب دما را در قسمت های مختلف قطعه کار ایجاد می کند.
گرمایش محلی: گرم کردن فقط یک منطقه خاص از قطعه کار.
گرمایش در حال حرکت عمودی (گرمایش اسکن): گرمایش مداوم در طول قطعه کار با حرکت منبع گرما (مانند اسکن لیزر).
چرخاندن گرمایش: قطعه کار هنگام چرخش گرم می شود تا گرمایش یکنواخت باشد.
گرمایش ضربه: گرمایش سریع با چگالی انرژی بالا در مدت زمان کوتاه (به عنوان مثال گرمایش پالس برقی).
گرمایش القایی: از اصل القاء الکترومغناطیسی برای تولید گرمایش جریان گردو روی سطح قطعه کار استفاده کنید.
عایق: بعد از رسیدن به دمای هدف ، دمای ثابت را حفظ کنید تا بافت یکنواخت شود.
ضخامت مؤثر: ضخامت قطعه معادل کار در محاسبه گرمایش یا زمان سرمایش.
Austenitization: فرآیند گرم کردن فولاد بالاتر از AC₃ یا AC₁ برای شکل گیری آستنیت.
جو کنترل شده (جو کنترل): یک فضای محافظ که با تنظیم ترکیب گاز در کوره ، واکنش قطعه کار را کنترل می کند.
جو جذب گرما: گاز (مانند CO ، H₂) که با واکنش جذب گرما ایجاد می شود برای کارآزمایی استفاده می شود.
جو گرمازدایی: از گازها (مانند N₂ ، CO₂) تولید شده توسط واکنشهای گرمسیری برای محافظت از اکسیداسیون استفاده می شود.
جو محافظ: گاز خنثی یا کاهش دهنده (مانند نیتروژن ، آرگون) برای جلوگیری از اکسیداسیون یا تخلیه شدن قطعه کار.
جو خنثی: یک محیط گاز (مانند نیتروژن با خلوص بالا) که از نظر شیمیایی با قطعه کار واکنش نشان نمی دهد.
جو اکسید کننده: گاز (مانند هوا) که باعث می شود سطح یک قطعه کار به دلیل میزان اکسیژن زیاد اکسید شود.
کاهش جو: حاوی کاهش گاز (مانند H₂ ، CO) برای جلوگیری از اکسیداسیون قطعه کار.
3. نوع خنک کننده
سیستم خنک کننده: مشخصات رسانه خنک کننده ، سرعت ، زمان و سایر پارامترها.
میزان خنک کننده: میزان کاهش دما در هر واحد زمان (درجه /ثانیه).
خنک کننده هوا: خنک کننده طبیعی در هوا.
خنک کننده هوا: جریان هوای اجباری برای تسریع در خنک کننده.
خنک کننده روغن: روغن به عنوان محیط خنک کننده (مانند روغن خاموش) استفاده می شود.
خنک کننده آب: آب یا آب نمک به عنوان محیط خنک کننده.
خنک کننده اسپری: خنک کننده یک قطعه کار با پاشیدن یک مایع (مانند آب ، محلول پلیمری).
کوره خنک کننده: قطعه کار به آرامی با کوره (مانند آنیل شدن) خنک می شود.
کنترل خنک کننده: کنترل تبدیل ریزساختار (به عنوان مثال ، خنک کننده درجه بندی شده) با تنظیم پارامترهای خنک کننده.
4. نوع آنیل
بازپخت: گرم کردن بالاتر از دمای بحرانی و سپس خنک شدن به آرامی برای از بین بردن استرس داخلی یا نرم شدن مواد.
بازپرداخت مجدد تبلور: سخت شدن کار سرد را از بین ببرید و انعطاف پذیری را از طریق تبلور مجدد بازیابی کنید.
بازپرداخت ایزوترمال: پس از گرمایش ، آن را به دمای معینی خنک می کند و مدتی برای تکمیل تحول مروارید نگهداری می شود.
آنیل شدن کروی: برای کروی کردن کاربیدها و بهبود ماشینکاری (برای فولاد کربن بالا).
پیشگیری از بازپرداخت لکه های سفید (از بین بردن آنیل شدن لکه سفید/آنیل شدن دهیدروژن زدایی): نقص نقطه سفید در فولاد را با استفاده از خنک کننده آهسته یا درمان کم آبی از بین ببرید.
آنیلاسیون روشن: آنیل در یک فضای محافظ برای حفظ سطح روشن.
بازپرداخت واسطه: بازپخت نرم شدن در طی چندین فرآیند کار سرماخوردگی انجام می شود.
بازپخت همگن سازی (پخت انتشار): دمای بالا و نگه داشتن مدت زمان طولانی برای از بین بردن تفکیک مؤلفه.
تثبیت تثبیت: برای از بین بردن استرس باقیمانده یا تثبیت ساختار (مانند آنیل شدن چدن).
جعل بازپرداخت (آنیلایینگ هسته سیاه): سیمانیت را در چدن سفید به سمت گرافیت تجزیه کنید تا چقرمگی را بهبود بخشید.
بازپرداخت فشار فشار: بازپخت دمای پایین (500-650 درجه) برای از بین بردن استرس باقیمانده.
بازپرداخت کامل: گرما را به ac₃ و سپس خنک کننده آهسته برای به دست آوردن ساختار تعادل.
بازپخت ناقص: گرمایش به ac₁ ~ ac₃ و سپس خنک کننده آهسته ، تبلور مجدد جزئی.
بازپرداخت بسته بندی: قطعه کار در یک جعبه بسته بسته شده و پر از رسانه های محافظ (مانند ذغال) برای آنیل شدن است.
بازپخت خلاء: آنیل شدن در خلاء برای جلوگیری از اکسیداسیون.
تصفیه پالایش دانه: پالایش دانه با آنیل شدن یا عملیات حرارتی تغییر شکل حاصل می شود.
عادی سازی: گرم کردن به آستنیتیزاسیون و خنک کننده هوا برای به دست آوردن ساختار مروارید یکنواخت.
5. نوع خاموش
فرونشست: خنک کننده سریع پس از گرم کردن برای به دست آوردن ساختار مارتنزیتی یا بینیتی برای بهبود سختی و قدرت.
فرونشست محلی: فقط در یک منطقه خاص از قطعه کار فرو می رود.
سخت شدن سطح: فقط سطح قطعه کار را سخت می کند (مانند سخت شدن القایی).
خاموش کردن روشن (خاموش کردن روشن): خاموش شدن در یک فضای محافظ یا خلاء برای حفظ یک سطح روشن.
خنک کننده آب: آب به عنوان محیط خنک کننده (مناسب برای فولاد کربن کم).
خاموش کردن خنک کننده روغن: استفاده از روغن خاموش به عنوان محیط خنک کننده (کاهش تغییر شکل و ترک خوردگی).
خنک کننده هوا: خنک کننده در هوا (برای فولاد سخت شدن زیاد).
خاموش شدن دوتایی متوسط (خاموش شدن متناوب/کنترل زمان کنترل شده/خاموش کردن مایع دوتایی): از دو رسانه (مانند آب به روغن) برای خنک شدن متوالی استفاده می شود.
فشار دادن قالب: برای کنترل تغییر شکل ، خاموش کردن را در قالب فشار دهید.
خاموش کردن اسپری: خنک کننده با پاشیدن یک محیط مایع.
خاموش کردن اسپری: قطرات اتمی شده برای تسریع در خنک کننده پاشیده می شوند.
خنک کننده هوا: خنک کننده هوا اجباری.
خاموش کردن حمام سرب: استفاده از سرب مذاب به عنوان محیط خنک کننده (که برای خاموش کردن ایزوترمال استفاده می شود).
خاموش کردن حمام نمکی: از نمک مذاب به عنوان محیط خنک کننده استفاده می شود (میزان خنک کننده را کنترل کنید).
خاموش شدن آب نمکی: از آب نمک (مانند محلول آبی NaCl) برای افزایش سرعت خنک کننده استفاده می شود.
انتقال: بخش قطعه کار کاملاً خاموش است.
خاموش کردن کافی: سرعت خنک کننده کافی منجر به تشکیل ناقص مارتنزیت می شود.
خاموش کردن ایزوترمال باینیت: ساختار بینیت در همان دما در منطقه تحول باینیت بدست می آید.
خاموش کردن درجه بندی مارتنزیتیک: ابتدا به یک محیط دمای پایین (مانند حمام نمکی) فرو می رود و سپس هوا به دمای اتاق خنک می شود.
خاموش شدن هوا گرمایی (خاموش کردن منطقه بحرانی): پس از گرم شدن به ac₁ ~ ac₃ ، که بخشی از فریت را حفظ می کند ، خاموش شد.
خاموش کردن خودمختار: تحول مارتنزیت با استفاده از گرمای باقیمانده خود قطعه کار (مانند خاموش شدن گرمای باقیمانده پس از انجام) تکمیل می شود.
خاموش کردن ضربه: گرمایش سریع و سرمایش با چگالی انرژی بالا (به عنوان مثال ، فرونشست لیزر).
خاموش کردن پرتو الکترونی: گرم کردن سطح با پرتو الکترون و سپس خاموش شدن با خودکشی.
خاموش کردن لیزر: از پرتو لیزر برای گرم کردن سریع و سخت شدن خود استفاده می شود.
خاموش کردن شعله: با شعله اکسیژن-استیلن گرما و خاموش کنید.
خاموش کردن گرمایش القایی (خاموش شدن القایی): خاموش کردن پس از گرم کردن سطح با جریان القایی.
خاموش کردن مقاومت در برابر تماس (خاموش کردن تماس الکتریکی): با استفاده از سطح گرمایش مقاومت در برابر تماس و سپس خاموش شدن.
خاموش کردن الکترولیت (آتش الکترولیت): خاموش کردن پس از گرم کردن با عبور برق در الکترولیت.
تغییر شکل تغییر شکل گرمای باقیمانده: گرمای باقیمانده ایجاد شده توسط تغییر شکل پلاستیک به طور مستقیم خاموش می شود.
درمان کرایوژنیک: برای کاهش آستنیت باقیمانده ، تا زیر 80 درجه خنک و خنک شود.
سخت شدن (ظرفیت سخت شدن): بالاترین سختی که فولاد پس از خاموش شدن می تواند به دست آورد.
سخت شدن: توانایی فولاد برای به دست آوردن عمق مارتنزیت در هنگام خاموش شدن.
لایه خاموش: قسمت سخت شده سطح قطعه کار.
عمق سخت شده موثر (عمق سخت شده): فاصله عمودی از سطح تا مقدار سختی مشخص شده.
ششم ، معتدل
مزاج: قطعه کار پس از خاموش شدن به دمای خاصی در زیر AC₁ گرم می شود ، نگه داشته می شود و سپس خنک می شود تا باعث کاهش شستشو و استرس باقیمانده و تثبیت ساختار شود.
درجه حرارت خلاء: درجه حرارت در محیط خلاء برای جلوگیری از اکسیداسیون و دکوراسیون.
فشار خون: فشار تحت فشار برای کنترل تغییر شکل قطعه کار.
خویشاوند خود گرمازا (خودآموزی): فرایند معتدل با استفاده از گرمای باقیمانده قطعه کار پس از خاموش شدن (مانند انتشار گرمای باقیمانده در منطقه خاموش محلی) انجام می شود.
خویشتن داری خود به خودی (اثر معتدل خود به خودی/خودآموزی): پدیده معتدل موضعی ناشی از گرادیان دما در هنگام خنک شدن.
درجه حرارت کم درجه حرارت: درجه حرارت 150-250 درجه برای کاهش استرس خاموش و حفظ سختی زیاد (برای ابزارها ، سنج ها استفاده می شود).
درجه حرارت متوسط: 350-500 درجه درجه حرارت برای به دست آوردن خاصیت ارتجاعی و چقرمگی (برای چشمه ها).
درجه حرارت درجه حرارت بالا: 500-650 درجه درجه حرارت برای به دست آوردن خواص مکانیکی جامع (درمان معتدل).
درجه حرارت چندگانه: تعدد چندین قطعه کار برای از بین بردن کامل آستنیت باقیمانده (مانند فولاد با سرعت بالا).
خونگرم نسوز (مقاومت معتدل نسوز/پایداری معتدل نسوز): توانایی یک ماده برای مقاومت در برابر کاهش سختی در حین خوراکی.
Tempering: یک فرآیند کامپوزیت از درجه حرارت بالا پس از خاموش شدن ، برای بهبود خصوصیات مکانیکی جامع استفاده می شود.
vii محلول جامد محلول
عملیات حرارتی محلول جامد: آلیاژ در دمای بالا گرم می شود به طوری که عنصر املاح در ماتریس حل می شود و سپس به سرعت خنک می شود تا محلول جامد اشباع نشده (مانند درمان محلول جامد فولاد ضد زنگ) را بدست آورد.
تصفیه سخت کننده آب: درمان جامد برای فولاد منگنز بالا برای از بین بردن کاربید و بهبود مقاومت.
سخت شدن سیمان (سخت شدن استخراج/تقویت استخراج): محلول جامد اشباع نشده برای تقویت فاز (مانند آلیاژ آلومینیوم) از طریق درمان پیری رسوب می شود.
پیری: فرآیند تغییر طبیعی خصوصیات مواد با زمان پس از درمان محلول (پیری طبیعی و پیری مصنوعی).
زمان تحول: پدیده اثر زمانی پس از تغییر شکل پلاستیک سرد.
درمان زمان: مرحله تقویت رسوب (مانند آلیاژ AL-CU) با گرم کردن برای ترویج بارش محلول جامد اشباع نشده.
درمان پیری طبیعی: پیری پس از مدت طولانی در دمای اتاق به پایان می رسد.
درمان پیری مصنوعی: گرمایش به دمای معینی برای تسریع در روند پیری.
درمان پیری درجه بندی شده: پیری در مراحل در دماهای مختلف برای بهینه سازی عملکرد انجام می شود.
با گذشت زمان درمان: قدرت به دلیل دمای بیش از حد یا زمان افزایش می یابد.
درمان پیری مارتنزیتیک: تقویت پیری در ایالت مارتنزیتی (مانند فولاد مارتنزیتی).
درمان تثبیت طبیعی (پیری طبیعی): قرار دادن طبیعی طولانی مدت برای از بین بردن استرس باقیمانده یا تثبیت اندازه.
رگرسیون: آلیاژ پیر شده در زیر دمای محلول دوباره گرم می شود تا اثر پیری را معکوس کند.
8. نقص عملیات حرارتی
اکسیداسیون: هنگام گرم شدن ، سطح فلز با اکسیژن واکنش نشان می دهد تا مقیاس اکسید تشکیل شود.
دکربن سازی: هنگامی که فولاد گرم می شود ، عنصر کربن سطح از بین می رود و در نتیجه باعث کاهش سختی می شود.
کربن سیاه: ذرات کربن آزاد که به دلیل پتانسیل زیاد کربن در حین کارباز روی سطح قرار می گیرند.
ترک خوردگی خنک کننده: ترک های ناشی از استرس بیش از حد خنک کننده (در قسمت های پیچیده شکل).
فرونشست اعوجاج خنک کننده (تغییر شکل خاموش): تغییر شکل یا اندازه ناشی از استرس ناهموار در هنگام خنک کننده.
اعوجاج بعدی (تغییر شکل ابعادی/تغییر شکل حجم): حجم کلی یا تغییر اندازه یک قطعه کار (مانند انبساط یا انقباض).
اعوجاج شکل (تغییر شکل خمشی/تغییر شکل شکل): قطعه کار خم ، پیچ خورده و سایر شکل های هندسی است.
استرس خنک کننده خاموش: استرس داخلی ناشی از گرادیان دما و اختلاف تغییر فاز در هنگام خنک کننده.
استرس حرارتی: انبساط حرارتی و استرس انقباض ناشی از ناهمگونی دما در هنگام گرمایش یا سرمایش.
استرس تغییر فاز (استرس بافتی): استرس ناشی از تغییرات حجم در طول تغییر فاز (به عنوان مثال ، آستنیت به مارتنزیت).
استرس باقیمانده (استرس داخلی باقیمانده/استرس داخلی): استرس باقیمانده در قطعه کار پس از عملیات حرارتی.
نقطه نرم: منطقه ای با سختی محلی پس از خاموش شدن (به دلیل خنک کننده ناهموار یا انسداد مقیاس اکسیداسیون).
گرمای بیش از حد: مرز کریستال به دلیل دمای گرمایش بیش از حد (نقص برگشت ناپذیر) اکسیده یا ذوب می شود.
گرمای بیش از حد: دانه به دلیل دمای بیش از حد گرمایش درشت است (که با عادی سازی قابل ترمیم است).
عدم تقارن: توزیع ناهموار ترکیب شیمیایی یا بافت در یک ماده.
شکنندگی سرد (شستشوی دمای پایین): پدیده کاهش شدید چقرمگی یک ماده در دماهای پایین.
شکنندگی آبی: شکنندگی فولاد در محدوده 200-300 درجه به دلیل پدیده پیری.
شکنندگی داغ (شکنندگی قرمز): شکنندگی ناشی از غلظت ناخالصی هایی مانند گوگرد در مرزهای دانه در دمای بالا.
آغوش هیدروژن: اتمهای هیدروژن به شبکه فلزی نفوذ می کنند که منجر به شکستگی شکننده (در فولاد با استحکام بالا) می شود.
نقطه سفید: ریزگرد داخلی که توسط تجمع هیدروژن در فولاد تشکیل می شود (نقطه سفید نقره ای در بخش).
σ فاز شکنندگی: شکنندگی ناشی از بارش فاز σ در فولاد ضد زنگ یا فولاد مقاوم در برابر حرارت.
شکنندگی خلق و خوی: شکنندگی ناشی از غلظت ناخالصی یا تغییر ریزساختار در حین خلق و خوی.
نوع اول از شستشوی مزاج (شستشوی خوراکی برگشت ناپذیر/دما درجه حرارت پایین): شکنندگی غیر قابل برگشت پس از خنک شدن در درجه 250-400 (مربوط به تعصب فسفر).
نوع دوم شکنندگی خلق و خوی (شستشوی دما قابل برگشت/دما با درجه حرارت بالا): شستشو ناشی از خنک شدن آهسته پس از خنک شدن در 450-650 درجه (که با خنک کننده سریع می توان از آن جلوگیری کرد).
9. نوع کارگروبینگ
کاربوریزه کردن: کربن برای بهبود سختی سطح و مقاومت در برابر سایش به سطح فولاد کربن کم نفوذ می شود.
کاروبوریزه کردن جامد: کاروبوریزه کردن با گرم کردن در یک ماده کاربریزاسیون جامد (ذغال + کربنات) انجام می شود.
خمیر نفوذ کربن: خمیر نفوذ کربن روی سطح قطعه کار پوشانده شده و سپس برای نفوذ کربن گرم می شود.
کاروبوریزه حمام نمکی (کاربریزاسیون مایع): کاروبور کردن در یک حمام نمکی مذاب (مانند سیانید).
کاروبوریزه کننده گاز: کاروبور کردن با گرم کردن در یک گاز حاوی کربن (مانند پروپان).
قطره کربوریزه کردن (قطره کاربریزر): مایع آلی (مانند متانول + استون) را درون کوره رها کنید تا جو کاربوریزه شود.
کاروبوریزه کردن یون (تخلیه درخشش): کارگروه از طریق بمباران یونی در پلاسما.
کاروبوریزه کردن در بستر سیال: کارگروه شدن در محیط ذرات جامد سیال.
کاروبوریزه کردن الکترولیتی: کارگروه از طریق واکنش الکتروشیمیایی در الکترولیت.
کاروبوریزه کردن خلاء: کاربوریزه کردن با معرفی گاز کاربرینگ به محیط خلاء انجام می شود.
کارگروه سازی با درجه حرارت بالا: یک فرآیند سریع کاروبوریزه کردن با درجه 900-1050 انجام می شود.
کاروبوریزه کردن محلی: فقط منطقه خاص قطعه کار کاربزیز می شود (مناطق دیگر توسط آبکاری یا پوشش مس محافظت می شوند).
مجدداً کارگروه سازی: مجدداً کارگروه سطح یک قطعه کار دکوربون شده برای بازگرداندن محتوای کربن.
پتانسیل کربن (موقعیت کربن): غلظت کربن در جو کوره هنگام رسیدن تعادل با سطح فولاد.
لایه کاربوریزه: سطح سطح که غلظت کربن پس از کارباز افزایش می یابد.
عمق لایه کربوریزه: فاصله عمودی از سطح تا میزان کربن مشخص شده (به عنوان مثال ، 0.4 ٪ C).
عمق لایه سخت شده کاربوریزه شده: فاصله عمودی از سطح تا سختی مشخص شده (به عنوان مثال. 550 HV).
نیتیدر
نیترایدر (نیتریداسیون): نیتروژن به سطح فولاد نفوذ می کند تا یک لایه نیترید سختی بالا تشکیل شود.
نیترایدر مایع: نیتروژن در نمکهای مذاب حاوی نیتروژن (مانند سیانید) نفوذ می کند.
نیترایدر گاز: نیتروژن در جو آمونیاک (NH₃) نفوذ می کند.
نیترایدر یون (نیتریدر یون): با استفاده از بمباران پلاسما از سطح برای نیتریدر.
یک نیتریدر واحد: نیتریدر در یک درجه حرارت و زمان واحد انجام می شود.
نیتریدر چند مرحله ای (نیتریدر چند مرحله ای): فرآیند دمای چند مرحله ای یا تنظیم بالقوه نیتروژن.
دنتروژناسیون (دنتروژناسیون): کاهش میزان نیتروژن سطح با گرمایش یا درمان شیمیایی.
نیترید: ترکیبات تشکیل شده در لایه نیترایدر (به عنوان مثال ، fe₄n ، fe₂₃n).
پتانسیل نیتروژن: یک شاخص کمی از توانایی نفوذ نیتروژن در جو کوره.
عمق لایه کاشت نیتروژن: فاصله عمودی از سطح تا ساختار ماتریس اصلی.
